Niesztowica – epidemiologia

Do zachorowań na niesztowicę dochodzi najczęściej u dzieci żyjących w krajach tropikalnych. W krajach uprzemysłowionych spoza strefy tropikalnej, chorują na ogół osoby bezdomne oraz osoby wracające z tropików. Na chorobę częściej zapadają osoby nie dbające o higienę, osoby wycieńczone lub z obniżoną odpornością.

 

– W przeszłości choroba szerzyła się powszechnie wśród żołnierzy walczących w I wojnie światowej, a w języku niemieckim synonimem choroby jest określenie ,,wrzód okopowy” – mówi dr n. med. Igor Michajłowski z renomowanej Clinica Dermatologica w Gdańsku.

 

Niesztowica – etiologia i patogeneza

 

Bakteriami odpowiedzialnymi za wywołanie zakażenia są głównie paciorkowce grupy A lub gronkowiec złocisty, dostające się do organizmu przez mikrourazy skóry. Czynnikami predysponującymi zakażenie są: świerzb, inne zakażenia pasożytniczymi stawonogami, ospa wietrzna, atopowe zapalenie skóry oraz przewlekła niewydolność żylna. Zakażeniu sprzyjają również otarcia i samouszkodzenia naskórka.

 

Niesztowica – objawy kliniczne

 

Duża krosta na rumieniowym podłożu, przypominająca liszajec, to pierwszy objaw niesztowicy. Infekcja następnie szerzy się w głąb, w konsekwencji czego dochodzi do uszkodzenia skóry właściwej i powstania owrzodzenia. Dno owrzodzenia pokrywa się grubym, żółtoszarym strupem. Zmiany najczęściej występują na podudziach, a choroba często przebiega z zapaleniem naczyń chłonnych i powiększeniem węzłów.

 

Niesztowica – przebieg choroby

 

Po wygojeniu owrzodzenia zawsze pozostaje blizna. Jeśli choroba nie jest właściwie leczona, jej przebieg jest bardzo przewlekły. Wtórne powikłanie po niesztowicy to kłębuszkowe zapalenie nerek.

 

Niesztowica – diagnostyka

 

Rozpoznanie ustala się na podstawie obrazu klinicznego. We wczesnych zmianach można wyhodować paciorkowce, natomiast w zmianach późniejszych występuje flora mieszana.

 

Niesztowica – diagnostyka różnicowa

 

Choroby, jakie należy wziąć pod uwagę w diagnostyce różnicowej niesztowicy, to owrzodzenia podudzi, w tym leukocytoklastyczne zapalenie naczyń czy rumień stwardniały. Inne choroby brane pod uwagę to kiła drugo- i trzeciorzędowa oraz skórna postać błonicy.

 

Niesztowica – leczenie

 

Terapia niesztowicy obejmuje leczenie miejscowe oraz ogólne. W leczeniu ogólnym stosuje się antybiotyki przeważnie doustnie, chociaż preferowane jest podawanie antybiotyków dożylnie. Skuteczne antybiotyki w walce z niesztowicą to cefalosporyny, albo penicyliny oporne na pencylinazę.

Miejscowe leczenie niesztowicy polega na stosowaniu okładów z roztworami dezynfekującymi, takimi jak jodyna powidonowa czy chloroheksydyna, służącymi do oczyszczania zmian z tkanek martwiczych i treści ropnej. Wykwity suche i pokryte strupem należy pozostawić do samoistnego wygojenia od dna owrzodzenia. Jakiekolwiek próby zrywania strupa przedłużają przebieg choroby. W przypadku głębokich zmian na podudziach zaleca się stosowanie pończoch uciskowych.

 

Sprawdź też:

Czym jest promienica?

Promienica jest chorobą charakteryzującą się występowaniem mas bakterii w postaci ziarenek, zwanych druzami…

Czytaj artykuł

Niesztowica – epidemiologia

Do zachorowań na niesztowicę dochodzi najczęściej u dzieci żyjących w krajach tropikalnych. W…

Czytaj artykuł

Jakie są objawy czyraka?

Czyraki są zmianami, które mogą występować na każdej części ciała, jaka pokryta jest…

Czytaj artykuł